My work this semester is coming together very slowly and “worries” around that has stolen my attention lately. I only have three weeks left of this semester so I really have to work hard to pull everything together before winter break. I have kept this rule to not show anything publicly until everything is ready but I’m thinking about braking that rule right now and showing you what will be in my final portfolio this semester.

I’m doing portraits of strangers in NY with Yankees hats. In the beginning of the semester I started doing street photographs from a moving bus but after 5-6 weeks I knew it wasn’t working like I hope it would. I started to think about my stay here in NY and what I wanted to focus on in American society, something that I found interesting as an outsider and could also relate to personally. Like my friends know, I like my Yankees caps a lot and where them quiet frequently so the choice to focus on them was my personal input in the series.

But the picture is bigger that that, much bigger, but I’m not gonna go into that right now. This is the shot version of this work and it’s enough for now. I hope it will be ready online sometime before Christmas and then with some more depth thoughts about the whole thing. Until then, this in what you get.

I have talked about The Boston Globe and The Big Picture, one of my favourite sites on the Internet. Their latest post is called “The next President of the United States” and it has some really beautiful and now iconic images in it. Check it out.

© REUTERS/Jim Young

If you’re American please do the world a favour and go out and vote for Barack Obama.

© Martin Schoeller

Thank you for caring.

Ég er í einni furðulegutu klemmu sem ég hef verið í mínum ljósmyndaferli, og sannleikurinn er sá að þessi klemma er svo auðleysanleg að það er með ólíkindum að ég sé ekki búinn að tækla þetta. Ég man eftir smá veseni sem ég var í að fyrsta ári þegar skortur var á góðum hugmyndum. Ég hef leyst það vandamál núna en þá kemur bara eitthvað annað sem maður þarf að eiga við.

Ég er með eina hugmynd að taka portraitmyndir af ókunnugu fólki sem tilheyrir ákveðinni starfstétt hérna í NY. Ég er búinn að fara í einn leiðangur til að byrja á þessu verkefni en ég tók ekki eina einustu mynd, bara vegna þess að ég fékk mig ekki til að labba upp að þessu ókunnuga fólk og biðja um mynd. Ég skil þetta ekki, ég get gert þetta heima en ég get ekki gert þetta hér. Í þessum leiðangri hafði ég tækifæri að spyrja svona 20 manns, ég spurði hinsvegar bara tvo og fékk tvö “nei”. Mér leið alls ekkert illa með þessi nei, þakka fólkinu fyrir og hélt áfram göngu minni án þess að hugsa meira um það. Samt sem áður labbaði ég framhjá 10 öðrum áður en ég gat spurt þann næsta.

Síðan ég byrjaði í SVA þá hef ég heyrt marga tala um þetta vandamál, aðra nemendur, kennara og jafnvel fræga ljósmyndara sem hafa komið í tíma og talað við okkur. Á einhverjum tímapunkti hafa þeir verið “dauðhræddir við fólk” en með tímanum hafa þeir unnið sig í gegnum það, án þess að nefna sérstaklega hvað þeir gerðu. Það er semsagt algengt að fólk sé vandræðum með að nálgast ókunnugt fólk og vinna traust þeirra á nokkrum sekúndum, ég er einn af þeim og því vil ég breyta ASAP. Mér finnst þetta vera aðskilið vandamál frá feimni, þó svo það sé kannski einhver partur af þessu, en eins og staðan er núna þá skil ég þetta ekki. Ég er ekki hræddur við að lenda í slagsmálum, mér er alveg sama þó mér verði hafnað og mér er slétt sama hvað fólki mun finnast um mig þar sem ég mun aldrei sjá það aftur. Samt sem áður er þetta vandamál og líklegast erfiðasta vandamálið sem ég hef þurft að fást við í SVA þar sem ég hef ekki hugmynd um hvað veldur þessu. Ég er hinsvegar að reyna að finna einhverjar leiðir til að takast á við þetta, verst að ég hef ekki mikinn tíma aflögu til að velta mér mikið upp úr þessu.

Þetta er partur af því að tjá mig aðeins um í hverju ég er að pæla þessa dagana og vonandi get ég útskýrt fyrir ykkur hvernig seinna meir hvernig ég mun fara að því að “cracka” eitthvað af þessum pælingum.

Today I saw the coolest show I have seen in Chelsea this year. It was at 303 Gallery and it was a video installation by Doug Aitken. I was totally blown away so if you have the opportunity to see it anywhere please don’t let it slip away.

I can’t descibe this work elegantly enough (as it deserves) so I’m gonna borrow a paragraph from 303 Gallery’s press release.

In “Migration” the movements of wild North American migratory animals are transposed upon the ubiquitous space of modern roadside hotels and motels. As the wild birds and animals inhabit these mysteriously vacant and sterile interiors we’re taken on a haunting odyssey through the contemporary American landscape. With the film alternating between three billboards within the gallery space, the viewer is left to determine his own place in the often desolate and alienating transitory spaces which man inhabits.

This work is definitely going on my “favourite artwork” list. Bravo Doug, bravo!

I think this is an amazing photograph, one of the best I have seen from the campaign. Just wanted to share with you.

© REUTERS/Brian Snyder

Yeah it’s not only Obama that is promising a change, I’m thinking about doing it as well.

The thing is I have hit the wall when it comes to street photography, specially in New York. I think everyone that has ambition in photography wants to do something different with his/her camera, it might be influenced by someone else but at least you wanna do it in your own way. I have tried to make my street stuff interesting but it’s just now working out like I hope it would.

Anyone who has gone through one book by Gary Winogrand knows what I’m talking about. Guys like Winogrand, Erwitt, Friedlander and Bresson where just too good, too good for anyone else to follow there footsteps. That’s why there is no chance in hell to make money anymore from doing street photos, it’s simply because no one expects you to do better then Winogrand, it’s simple as that.

That’s why I’m gonna start to focus on something else, something more “fine art like” and more personal. I have few ideas, some of them I have to put on hold for x years because they are to complicated while other I can do right now, but it demands a big leap, which is something I have to solve inside myself. That’s it, it just a warning to be prepared to see some shift in my work.

Finally, I wanna make it clear that I have no intention to abandon the idea of doing street photography. Not at all, you’re still gonna see that kind of photos from me in the future because I love going out and shoot the streets, it usually clears my head, most of the time. I’m just gonna focus more on different kind of photography for a while, but hey, I have done that before.

Ég fékk tækifæri til þess á laugardaginn að prufa Canon 5D Mark II á Photo Plus Expo sýningunni. Ég get ekki sagt annað en að þetta er pottþétt besta SLR myndavélin (miðað við verð) sem hægt er að fá í dag. Hún er alveg að láta 1Ds Mark III hafa vel fyrir hlutunum.

Ég hafði ekki mikinn tíma til að skoða hana þar sem átroðningurinn var mikill á sýningunni. Þar á meðal var einhver vanheill maður fyrir aftan mig að agnúast út í allt og alla og ég vildi vera tilbúinn að hlaupa ef hann skyldi tæma roundið sitt á okkur sem voru fyrir framan hann. Allavega, video fítusinn á 5D er stórkostlegur og sem atvinnumaður í ljósmyndun og áhugamaður um kvikmyndagerð þá er maður nú kominn með tvær high-end græjur í einni vél. Ég var með nýju 24mm f/1.4 linsuna frá Canon vélinni (sem er æði) og þegar ég skaut á ISO 2000 og skoðaði myndina aftan á skjánum í 100% crop þá varð ég alveg kjaftstopp.

Þetta var mjög spes allt saman, ég er búinn að lesa helling um þessa vél og það ætti í raun og veru ekkert að koma mér á óvart en að vinna aðeins með hana gerði mig hissa yfir getu hennar. Fyrir mér er gamla 5D ein merkilegasta digital SLR vél sem hefur verið búin til en ég held að arftaki hennar muni fara í sögubækur sem “ground breaking vél”.

Mínar aðferðir hafa breyst mikið á síðustu 3 árum og þar á meðal þær kröfur sem ég geri til vinnutækja. Ég hef farið frá því að vera með 1D týpuna (hröð og sterk myndavél með 1.3 croppi) og linsu “þrennuna” frá Canon (16-35mm/17-40 | 24-70mm | 70-200mm) yfir í það að vilja vera með full frame vél og fastar linsur. Ef ég ætti óþrjótandi peningasjóð þá væri ég búinn að redda mér dótinu á þessum lisa.

• 2 x Canon 5D Mark II
• 24mm f/1.4L
• 35mm f/1.4L
• 50mm f/1.2L
• 85mm f/1.2L
• Þyrfti að meta hvað maður þyrfti í telephoto-linsum

Góður draumur ekki satt? Allavega, þetta snýst ekki lengur um að vera save og vera með allan skalann frá 16mm og upp í 200mm heldur snýst þetta um að fá sem mest út úr linsunum sem maður er með. Ef maður er ekki nægilega fær til að redda sér í öllum tilvikum með þennan pakka þá ætti maður kannski bara að gera eitthvað annað.

Here is something that I didn’t know. The world’s most expensive photograph is 99 Cent II Diptychon by Andreas Gursky, sold last year in London for $3,346,456. Gursky is an amazing artist but still, it’s a crazy price for a photograph that’s only 7 years old. I personally thought Richard Prince and his Cowboy was the most expensive one but he’s now in third place after Edward Steichen (The Pond-Moonlight) and Gursky.

Andreas Gursky, 99 Cent II Diptychon, 2001, C-print mounted to plexiglass, 2x 207 x 307 centimeter

Síðustu tvær myndir sem ég hef póstað hérna (ásamt þessari og þessari) er teknar úr strætó. Ég fékk þá hugmynd fyrir um ári síðan að það væri gaman að prufa að skjóta “street photos” úr strætó og reyna að finna annað sjónhorn á hinar “marg mynduðu” götur New York borgar. Ég ákvað að salta þessa hugmynd þá en í haust kom hún aftur til mín og hef ég ákveðið að reyna mitt besta til að gera eitthvað gott úr þessu.

Þetta er allt mjög laust í reipunum ennþá. Fyrst (mynd I og II) fór ég út og myndaði allt sem vakti áhuga hjá mér af einhverjum ástæðum, fólk, aðstæður, byggingar, og svo framvegis. Þetta gerði ég til að byrja á einhverjum punkti og svo er næsta skref að reyna að þrengja hringinn og finna eitthvað sérstakt til að einbeita sér að. Í næstu ferð (mynd III og IV) fór ég og einbeitti mér að týpum sem vöktu áhuga minn. Ég var nokkuð sáttur með þá niðurstöðu en núna þarf ég að leggjast aðeins yfir þessar myndir, fá feedback frá kennara (og ykkur!) og skoða hvort það sé ekki hægt að þrengja þetta enn frekar.

Ein hugmynd sem hefur kviknað (með hjálp frá kennara) út frá þessum pælingum er að mynda fólk að reyna að ná leigubíl hérna í New York. Það er sniðug hugmynd og eitthvað sem ég þarf ekkert endilega að gera í strætó, get í sjálfu sér tekið slíkar myndir hvar og hvernig sem er. Eitthvað sem ég ætla að hafa á bakvið eyrað á næstu vikum en ég er nú þegar kominn með 2 slíkar myndir.

Annars er nýja stefnan hjá mér að vera alltaf nokkra bolta í gangi, það er aðferð sem mér líkar vel við. Ef ég er að vinna bara í einni seríu þá verð ég óþolinmóður og finnst hlutirnir ekki ganga nægilega hratt fyrir sig. Þess vegna er gott að vera með 3-5 project í gangi á sama tíma, þannig leyfir maður einni seríu að þróast á meðan maður vinnur í hinni.

ATHUGIÐ!

Ég vil koma því á framfæri að núna þegar ég hef skipt síðunni upp í ensku og íslensku þá er ykkur velkomið að skrifa komment á íslensku á þær greinar sem eru undir þeim flokki. Þannig að nú er engin afsökun fyrir að tjá sig ekki.